เด็กนราฯ หน้าแป้น

ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว อิฉันยังนอนไม่หลับเลย มันเป็นเพราะอะไรกัน พรุ่งนี้เช้าเป็นวันพุธ อิฉันจะต้องไปทำงานตั้งแต่เช้านะคะ เซ็งจิตมาก ๆ กว่าจะข่มตานอนได้ก็ราว ๆ ตี 3 ละมั้ง ตื่นเช้ามาตาโบ๋เบ๋เลยเชียว อย่ากระนั้นเลย ไปตักบาตรทำจิตใจให้บริสุทธิ์ดีก่า (จริง ๆ อยากดอดไปดูทหารที่เดินตามพระบิณฑบาตมากกว่า <== จัดเป็นอกุศลจิตอย่างหนึ่ง) พอไปนั่งทำงานก็หาวว๊อด ๆ สักใกล้เที่ยงมีโทรศัพท์เข้ามาที่ห้อง ถามว่าอิฉันสั่งอาหารจากโรงแรมมารับประทานรึป่าว อิฉันก็โดนงงรับประทานไปเลย สั่งมาทำไมฟะ ข้าวที่โรงอาหารก็มี เลยตอบปฏิเสธไป จน 11 โมงกว่าคนไข้เริ่มว่างเลยได้รับโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ปลายสายรายงานว่า โทรจากโรงแรมที่อิฉันสั่งอาหารเอาไว้ บอกให้มาส่งที่ชั้น 9 โรงพยาบาล จะรับประทานกันในหมู่เพื่อนฝูง ค่าอาหารราว 2 พันกว่าบาท  กรูโทรไปตอนไหนฟะ อิฉันก็ปฏิเสธไปอีก พร้อมยืนยันหนักแน่นว่ามิได้แตะโทรศัพท์เลยตั้งแต่เข้าที่ทำงานมาตอน 7 โมงครึ่ง ถามไปถามมา ปรากฏว่ามีคนโทรไปสั่งอาหารที่โรงแรมตอน 8 โมงกว่า ๆ บอกชื่อและเบอร์โทร.ของอิฉันอย่างถูกต้อง แม่นแล่ว!! ต้องมีคนแกล้งกู

โดนโทร.ตามให้รับผิดชอบกับสิ่งที่ไม่ได้ทำร่วม 10 ครั้งเห็นจะได้ จนต้องบอกไปว่า ไปเช็คที่ศูนย์ดีแทคกันมั๊ยคะว่าเบอร์ของเดี๊ยนน่ะไม่ได้โทรออกเลยตั้งแต่ 7 โมงเช้าเป็นต้นมา รวมทั้งพยานเต็มห้องทำงานที่ยืนยันได้ว่าอิฉันมิได้ย้ายตูดออกจากเก้าอี้เลยจนกระทั่งมีโทรศัพท์มานั่นแหละ

มิได้เดือดร้อนกับเรื่องนี้นะคะ แต่คนที่ซวยน่ะ เป็นคนรับ Order ที่โรงแรมนั่นต่างหาก ก็ได้แต่สงสัยว่าใครวะที่ฉลาดน้อยแล้วยังมีความคิดชั่วร้ายอยากจะกลั่นแกล้งเราอีกต่างหาก ไม่รู้รึไงว่าทำแบบนี้คนที่ซวยน่ะไม่ใช่เราซะหน่อย สงสารก็สงสารอยู่หรอก แต่ไม่รู้ว่าช่วยได้ยังไง ก็ซวยไปละกันค่ะ