เด็กนราฯ หน้าแป้น

ฉันกำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ ปลายเท้าที่แกว่งไปมาพบแต่ความว่างเปล่าภายใต้พื้นน้ำสีมืดดำมันทำให้ฉันกลัว ผืนดินอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก แต่ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า ออกแรงตะกายไปเท่าไรร่างกายมันก็ยิ่งจมลง ฉันกำลังจะหมดแรง ฉันหันกลับไปมองด้านหลัง ชายหญิงคู่หนึ่งที่ช่วยกันผลักฉันให้ตกลงมาในน้ำกำลังยืนมองฉันด้วยสายตาว่างเปล่า ฉันหันกลับไปไม่ได้อีกแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่กลางน้ำ มันไกลเกินกว่าที่จะหันกลับไป และฉันคงไม่หวนกลับไปหาคนที่ผลักฉันอีกแน่

ฉันมองไปรอบ ๆ ในใจก็หวังจะให้มีใครสักคนผ่านมาพบและช่วยฉัน แล้วฉันก็มองเห็น นั่นไนท์ใช่ไหม เขายืนยิ้มให้ฉัน รอยยิ้มของเขาช่างใจดี ใบหน้าของเขาชัดเจนอยู่ในสายตาของฉัน เขากำลังยื่นมือออกมา นั่นแปลว่าเขากำลังจะช่วยฉันใช่ไหม เขาจะพาฉันขึ้นไปจากน้ำนี่ใช่ไหม ฉันออกแรงอีกครั้ง พยายามถีบตัวไปข้างหน้า มุ่งหน้าไปหาเขา รสชาดน้ำฝาดเฝื่อนที่ไหลเข้าปากเวลาที่ฉันพยายามจะหายใจมันทำให้ปากคอของฉันชาไปหมด ฉันได้ยินเสียงลมหายใจหอบถี่ของตัวเอง ฉันต้องพยายามไปให้ถึงมือที่ยื่นมา แต่นั่น...เขาลดมือลงแล้ว เขาเปลี่ยนใจแล้ว เขายกมือขึ้นกอดอก แล้วมองฉันด้วยสายตาเฉยเมย ฉันหยุดถีบตัวในน้ำ ร่างของฉันค่อย ๆ จมลง แต่ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่ ฉันยังอยากมีชีวิตของตัวเอง ฉันพยายามถีบตัวขึ้นสู่ผิวน้ำอีกครั้ง

ใครกันนะที่ยืนอยู่ตรงนั้น สายตาของฉันมันช่างเลือนลาง ใช่พี่ชาญรึเปล่า ฉันมองเขาไม่ชัดเลย ฉันพยายามจะช่วยเหลือตัวเองเพื่อไปให้ถึงฝั่ง หวังว่าเมื่อถึงที่นั่นแล้วเขาคงไม่ปล่อยให้ฉันตาย ฉันกะพริบตาถี่ ๆ ก่อนจะพบว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่เพียงลำพัง ข้างกายเขามีผู้หญิงอีกหลายคน ผู้หญิงพวกนั้นทำเหมือนมองไม่เห็นฉัน พวกเขาพากันยื้อแย่งผู้ชายคนนั้น ใช่แล้ว พี่ชาญไม่ได้หันมามองฉันเลย เขาคงไม่เห็นฉันจริง ๆ ฉันอยากจะตะโกนเรียกเขา แต่ลำคอของฉันมันตีบตันด้วยลมหายใจที่ฉันพยายามสูดเข้าไป ฉันคงหมดหวังแล้วสินะ...

อะไรลอยอยู่ตรงนั้นน่ะ นั่นขอนไม้นี่! ฉันคงรอดตายแล้ว ขอนไม้นั้นมันกำลังลอยมาทางฉัน ถึงมันจะไม่ใหญ่โตแต่ฉันก็คงอาศัยมันพยุงตัวได้ ฉันมองขึ้นไปบนฝั่งด้านที่ขอนไม้นั้นลอยมา โก้นั่นเอง เขากำลังยิ้มให้ฉัน คงเป็นเขาสินะที่ส่งขอนไม้นั่นมาให้ฉัน ฉันไม่ลังเลอีกแล้ว ฉันถีบตัวหาขอนไม้นั้นและทันทีที่เอื้อมถึง ฉันก็คว้ามันอย่างแรง

ไม่นะ!!! ขอนไม้นั่นเป็นแค่ท่อนไม้ผุ ๆ และมันก็พาฉันจมดิ่งลงสู่ใต้ท้องน้ำทันทีที่ฉันคว้ามัน ฉันตกใจ รีบปล่อยมือจากท่อนไม้นั้น ดวงตาของฉันแสบไปหมด ฉันกำลังร้องไห้ ฉันกำลังเสียใจ หมดหวัง ฉันเหนื่อยและท้อเหลือเกินแล้ว ฉันหยุดตะเกียกตะกายแล้วทิ้งตัวให้จมลงไปกับสายน้ำ หวังแค่ขณะที่ฉันตายมันคงไม่ทุกข์ทรมานมากเกินไป

"ใหม่ ใหม่" เสียงใครกันนะที่เรียกฉัน กอล์ฟเหรอ เสียงกอล์ฟแน่ ๆ ฉันจำได้ ฉันลืมตาอีกครั้งแล้วพบว่าตัวเองอยู่ในตู้กระจกใสที่ปิดทึบ ระดับน้ำในตู้กำลังสูงขึ้นอย่างช้า ๆ และตอนนี้มันก็ใกล้จะเต็มแล้ว กอล์ฟยืนเรียกฉันอยู่นอกตู้ มือที่เอื้อมมาสัมผัสกระจกนั้นเหมือนกำลังเช็ดน้ำตาให้ฉัน ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะเรียกชื่อเขา น้ำตาของฉันมันช่างมากมาย ไหลพรั่งพรูออกมาจนเหมือนดวงตาจะแตกสลาย  กอล์ฟ ฉันเหนื่อยเหลือเกิน ทำไมฉันถึงเจอแต่คนใจร้าย ชีวิตฉันจะไม่มีวันมีความสุขอย่างคนอื่นแล้วใช่ไหม ฉันจะต้องอยู่กับความเจ็บปวดและถูกทำร้ายอย่างนี้ตลอดไปใช่ไหม น้ำเสียงปลอบโยนของกอล์ฟดังอยู่ในหัวฉัน "ใหม่ พักได้นะ แต่อย่าหยุด ใหม่ต้องช่วยเหลือตัวเอง ใหม่ต้องหาทางออกให้ได้" ฉันเห็นน้ำตาของเขาไหลออกมาช้า ๆ เขากำลังร้องไห้เหรอ กอล์ฟกำลังร้องไห้ให้กับชีวิตของฉันเหรอ ไม่นะ กอล์ฟอย่าร้องนะ ฉันจะออกไป จะต้องออกจากตู้ที่กักขังฉันอยู่นี้ให้ได้ ฉันจะต้องไม่ตาย และจะต้องมีชีวิตของตัวเองให้ได้ รอฉันนะกอล์ฟ อย่าปล่อยมือจากฉันเหมือนที่คนอื่น ๆ ทำ อย่าออกไปจากสายตาฉัน แล้วฉันจะออกไปหาแกเอง...