เด็กนราฯ หน้าแป้น

ไม่รู้ผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิง ทำให้เราตัดสินใจที่จะไปออกกำลังกายที่สวนสาธารณะกับพี่ฝน เมื่อตกลงกันแล้วว่าเราจะไปกันเย็นวันจันทร์ เพราะเราทั้งคู่ไม่ต้องอยู่เวรขายของที่ร้านสหกรณ์ เราก็นัดแนะเวลากันเป็นอย่างดี แต่แล้วพี่ฝนก็ทำหน้าเหมือนคิดไม่ตก ก่อนจะเอ่ยกับเราว่า

"ใหม่ เอ็งอย่าเป็นลมนะเว้ย เพื่อน*แบกเอ็งไม่รอดนะเว้ย"

"ก็พี่อย่าวิ่งเร็วดิ ค่อย ๆ วิ่ง" เราร้องตอบ

"พี่ก็วิ่งเรื่อย ๆ ของพี่ทุกทีแหละ"

"เอางิ" เราทำเสียงแบบตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว "พี่ก็วิ่งไปเรื่อย ๆ ของพี่ เพื่อน*ก็เดินไปเรื่อย ๆ ของเพื่อน พอพี่วิ่งมาน็อครอบเพื่อนเมื่อไหร่ เราก็กลับบ้านกัน"

"แล้วเอ็งจะไปออกกำลังกายทำเดื๊อกไรฟะ" เสียงพี่ฝนปิดฉากการสนทนา

.......................................................

แล้วเราสองคนก็ไปออกกำลังกายกันจริง ๆ นะ แต่ว่าไม่ได้วิ่งอย่างที่ตั้งใจไว้หรอก เราน่ะเพิ่งไปครั้งแรก ขืนไปถึงก็วิ่ง ๆ ๆ ๆ มีหวังเป็นลมตายแน่ ๆ เลย พี่ฝนก็เลยชวนเราเดินรอบบึงในสวน เดินได้ตั้ง 2 รอบครึ่งแน่ะ ขอย้ำ! รอบบึงนะ ไม่ใช่รอบสระน้ำจิ๋ว ๆ บึงใหญ่ ๆ เลย ที่จริงก็ยังเดินได้อีกล่ะ แต่ว่าฟ้ามืดแล้ว ฝนทำท่าจะตกด้วย เลยต้องกลับบ้านกันก่อน สนุกดี แต่วันนี้คงไม่ได้ไปเพราะเราต้องอยู่เวรบ่ายแทนตาเฒ่าที่ทำงานอีกคน แกมีเหตุให้ลาด่วนจี๋เพราะญาติเสีย เราก็ยังคุยกับพี่ฝนว่าวันไหนที่ว่างตรงกัน เราไปออกกำลังกายกันอีกดีกว่า

หมายเหตุ * "เพื่อน" เป็นสรรพนามบุรุษที่ 1 แทนตัวผู้พูด มันก็คล้าย ๆ ฉัน ข้า หรือกู นั่นแหละ

ป.ล. พี่ฝนเป็นผู้หญิงนะจ๊ะ อายุแก่กว่าเรา 2 ปีได้มั้ง แต่แอ๊บแบ๊วมาก ๆ แต่ว่าน่ารักมากเลยนะ นิสัยดีด้วยล่ะ (ชมไว้ก่อน เผื่อเจ้าตัวเข้ามาอ่าน)